(Nie)łatwe nowe historie Case study rewitalizacji terenów postoczniowych w Gdańsku

Historia dalsza i nowsza

Choć początki terenu sięgają 1380 roku, kiedy to założony przez zakon krzyżacki zespół osadniczy Jungstadt (Młode Miasto) miał stworzyć przeciwwagę dla Głównego i Starego Miasta Gdańska, to jednak historia XX wieku rozsławiła teren na całym świecie. Zakład, mimo że do pierwszej dekady XXI w. zamknięty dla osób z zewnątrz, był wszechobecny zarówno na mapie mentalnej ludzi, jak i znany na całym świecie jako miejsce narodzin „Solidarności”. Głównie ze względów politycznych i bez dostatecznego uzasadnienia ekonomicznego władze PRL podjęły decyzję o likwidacji Stoczni Gdańskiej, której upadłość Sąd Rejonowy w Gdańsku ogłosił 8 sierpnia 1996 roku. W sprawozdaniu z działalności za 1997 rok Najwyższa Izba Kontroli (NIK) wskazała, że dopuszczenie do upadłości zakładu „(…) było konsekwencją wielu okoliczności i zdarzeń, mających miejsce zwłaszcza w ostatnich 10 latach. „W świetle wyników kontroli odpowiedzialność można przypisać (w różnym stopniu) wszystkim, którzy mieli wpływ na jej losy i funkcjonowanie, a więc zarówno członkom rządów, którzy uczestniczyli w podjęciu decyzji o likwidacji Stoczni, bądź byli wobec niej bierni oraz przedstawicielom administracji państwowej, sprawującym nadzór właścicielski nad Spółką, jak również kolejnym organom statutowym przedsiębiorstwa, a następnie Spółki” (https://www.nik.gov.pl/plik/id,1492.pdf). W 1998 roku syndyk masy upadłościowej sprzedał zakład konsorcjum utworzonemu przez Stocznię Gdynię. Stocznia Gdańska – Grupa Stoczni Gdynia SA zakładała kontynuację produkcji stoczniowej na Wyspie Ostrów, uwolnienie ok. 73 ha terenów pod inwestycje i utworzenie nowego śródmieścia.